साहुजी एक किलो चामल
साहुजिले भोकको सामल तौलिदिन्छ 
एक किलो टमाटर अनि एक किलो आलु पनि है
उसका शब्दहरू तराजुको काँटामा झुन्डिन्छन् 
साहुजी हिसाब जोडिरहन्छ
थकित गलित शरीर
ऊ आफ्नै जीवन घटाई रहन्छ।

उसको झोलाभित्रको
एक किलो सामल
केवल अन्न मात्र थिएन
पसिनाले उब्जाएको
साँझको उज्यालो थियो
परिवारको मुहारको खुशी थियो ।

उसले कहिल्यै मागेन दुई किलो सपना
कहिल्यै मागेन चार किलो खुसी
किनकि, उसलाई थाहा थियो
गरिबीको बजारमा सपनाहरू किलोमा बिक्दैनन्
ती त अधुरा निद्राहरूमा तौलिन्छन्।

उसको "एक किलो" 
केवल परिमाण थिएन
बाध्यताको कसी थियो
नियतिको गति थियो ।

जहाँ इच्छाहरू 
चखेवाझैँ पखेटा फिँजाउँछन् 
अभावका बेडीहरू
फेरि थच्चिएर बस्न बाध्य हुन्छन्।

झोलाभित्रको सामल-
भोलिको चिन्ताको बीऊ थियो
चिन्ताभित्र
विश्वासको पुल थियो 
श्रमको ईमान थियो
रित्तो खल्तीभित्रको आत्मसम्मान थियो ।

उसलाई अरूको चासो छैन
उसलाई त आफ्नै चिन्ता छ
भोको पेटको
भोलीको उधारो छाकको
परिवारको भविष्यको
र त भन्छ 
"साहुजी, एक किलो" २।